۲۸ سنبله ۱۳۹۷
  • دسته: x تیتر یک
  • ۲۸ سنبله ۱۳۹۷

چرا مسلح شده‌ام؟

کاش اجدادمان برای دفاع از خود، از سنگ چاقو و از مفرغ نیزه درست نمی‌کردند تا ما امروز شاهد کارخانه‌های عظیم اسلحه‌سازی و زرادخانه‌های بزرگ سلاح در سراسر جهان نباشیم اما چنین توقعی، یک آرزوی ایده‌آلیستی و آرمان‌گرایانه است که با واقعیت‌های زندگی اجتماعی انسان هم‌خوانی ندارد.

طبیعت، در نهاد هر جنبنده‌ای، قوه دفاعی قرار داده که بنی‌آدم نیز از این امر مستثناء نیست. انسان همان‌گونه که جبراً خود را در برابر حوادث طبیعی، حفظ می‌کند، برای دفع شر هم‌نوعان خود هم نیاز به دفاع و ابزار دفاعی دارد. این‌گونه است که عقلای عالم متفق‌اند؛ «دفاع حق مسلّم هر انسان در هر مکان و در هر زمان است.» جدای از این که بخش بیشتر ذخایر طبیعی و نیروی انسانی کشورها، صرف ساخت و تولید ابزار دفاعی می‌شود تا تمامیت‌ارضی ‌شان مصون بماند، بسیاری از کشورهای توسعه یافته، داشتن اسلحه را برای حراست از حریم شخصی و جمعی شهروندان‌شان نیز قانونی می‌دانند. منتها با این ملاحظه که قانون‌گذار و نهادهای مربوطه تشخیص می‌دهند که اسلحه در اختیار چه کسی قرار بگیرد و در چه مواردی استفاده شود. بنابراین، صرفاً داشتن ابزار دفاعی، ناپسند و جرم نیست مگر این که خلاف قانون باشد و یا در جای نامناسبی به کار گرفته شود.

با توجه به همین نکته، در دو روز گذشته شماری از شهروندان افغانستان مسلح شده‌اند تا در برابر حوادثی که هر لحظه تهدیدشان می‌کند، در امان بمانند. کاش دولت افغانستان این توانایی را می‌داشت تا از مردمش در برابر اراذل و اوباش دفاع کند که لازم نباشد مردم برای زنده ماندن، اسلحه به دست بگیرند. زندگی حق مسلم هر انسان است اما انسان افغانستانی برای زنده ماندن که هر لحظه سایه مرگ را روی سرش می‌بیند، چاره‌ای جز این ندارد که مسلح شود. اگر در این شب‌ها و روزها دست‌کم ۱۰ هزار نفر مسلح شده‌اند؛ ‌کاش این تعداد به ۱۰۰ هزار نفر می‌رسید تا بهتر می‌شد نفس کشید و ای‌کاش به جای هر دو نفر عزادار حسینی، یک نفر آن مسلح می‌شد. با این که اسلحه فی‌نفسه ابزار خوبی نیست اما گاهی شرایط طوری است که فقط در سایه اسلحه می‌توان نفس کشید و زنده ماند. اسلحه مادامی که ابزار دفاعی و نه عربده‌کشی و نه تهاجمی باشد، مقدس است تا جایی که اگر گفته شود قداستش برابر با تقدس قلم است، مبالغه نشده است. سخن آخر این که اگر کسی پرسید چرا مسلح شده‌اید؟ پاسخش این جمله کوتاه است:
«می‌خواهیم زنده بمانیم حتی اگر در ظاهر از مظاهر مدنی فاصله بگیریم.»

نویسنده: محمد مرادی؛ شب عاشورای ۱۴۴۰ هجری قمری

برچسب ها

در همین رابطه بخوانید

بدون دیدگاه