۱۵ دلو ۱۳۹۷
  • دسته: x تیتر یک
  • ۱۵ دلو ۱۳۹۷

آیا غنی نگران فروپاشی ارتش است؟

اشرف غنی می‌گوید که نیروهای امنیتی کشور صلح گذرا نمی‌خواهند و صلحی که نقش این نیروه‌ها در آن تضمین نشده نباشد، پذیرفتنی نیست.

آقای غنی تاکید کرده که در روند صلح با تدبیر به پیش می‌رود و مصونیت «عزت» کشور را می‌خواهد.

او گفته است:«آنانی که دیگران را به‌زور به مذاکرات می‌کشانند، در خصوص از هم‌پاشی نیروهای امنیتی ما صحبت می‌کنند، اگر این‌قدر شهامت دارند، به جای انتحار و انفجار در میدان جنگ، زور آزمایی کنند.»

اسدالله خالد؛ سرپرست وزارت دفاع با بیان اینکه «هدف ما این است که عملیات‌های خاص را بیشتر و مطلقاً افغانی بسازیم» تاکید کرده که نیروهای دفاعی به شایعاتی که در مورد عملیات‌های آنان وجود دارد، ‌اهمیتی نمی‌دهند.

در همین حال، امرالله صالح؛ معاون اول اشرف‌غنی در انتخابات آینده که اکنون عملا به عنوان معاون اول در نشست های کابینه و دیدارهای رسمی آقای غنی، حضور می یابد نیز گفته است که انحلال قوای امنیتی افغانستان، خواستی شیطانی و مذاکره در این باره، همسنگ «ارتداد» است.

این ادبیات حماسی که از آن بوی تند استقلال طلبی انقلابی به مشام می رسد، نمایشگر مردان ملی گرایی است که با حمایت از ارتش ملی، فداکارانه و بی محابا در برابر اراده باطل و سلطه گری که قصد تلاشی و فروپاشی آن را کرده، ایستادگی می کنند.

اگر کسی نداند که اشرف غنی و مهره های کابینه او هنوز هم با پول های امریکا به قدرت خود ادامه می دهند و حتی تریبون هایی که این روزها به صورت بی سابقه ای، در خدمت ادبیات استقلال طلبی و استعمارستیزی قرار گرفته، تا آنجا که حتی امرالله صالح هم در قد و قامت یک آیت الله، امام یا مفتی مذهبی ظاهر می شود که مذاکره برای فروپاشی نیروهای امنیتی را همسنگ ارتداد و خروج فرد از دین می داند که حکم آن در شرع، اعدام است، امریکایی است، تصور می کند که به سخنان یک حکومت چپگرا و ضد امپریالیستی گوش می دهد که این روزها نمونه ای از آن را در ونزوئلای آشوب زده و عرصه کشمکش ابرقدرت های شرق و غرب شاهد هستیم.

اما با شناختی که از حکومت وحدت ملی و تمام ارکان و مقام های آن داریم، وضعیت ناامیدکننده تر از آن است که به نظر می آید.

اشرف غنی و دستیارانش که با اتخاد مواضع عریان و تهاجمی انقلابی، سعی می کنند در برابر تلاش و تبانی امریکا و طالبان برای انحلال ارتش ملی و نیروهای مسلح کشور، ایستادگی کنند، در واقعیت امر، نگران انحلال ارتش نیستند؛ بلکه دغدغه اضمحلال قدرت خود را دارند.

این برداشت هرگز نباید با آنچه این روزها به صورت مکرر از سوی جریان ها و شخصیت های سیاسی مخالف اشرف غنی که در طول چهار سال گذشته، قربانی سیاست های او شده اند، یکی انگاشته شود؛ حتی اگر فحوا و محتوای آن یکی باشد؛ زیرا تفاوت عمده این برداشت با مواضع مخالفان آقای غنی در این است که کسانی که سنگ مخالفت با حکومت را به سینه می زنند، برای یک آرمان ارزشمند و متعالی، مبارزه نمی کنند؛ آنها هم به سان غنی، پروای قدرت و دغدغه حاکمیت خود را دارند که اگر در حکومت وحدت ملی تأمین نشد، باید از رهگذر انتخابات، محقق شود و اگر قرار است به خاطر صلح، انتخابات برگزار نشود، باید از مسیر صلح با طالبان، به این مأمول دست پیدا کنند. بنابراین، نه برای اشرف غنی و نه برای مخالفان او، بقا یا فروپاشی ارتش، به خودی خود، موضوعیت و اهمیتی ندارد؛ مادامی که استمرار سلطه آنها وابسته به آن باشد.

چه کسی می تواند منکر این واقعیت شود که در طول ۴ سال گذشته، بیشترین ظلم را در حق ارتش و نیروهای امنیتی کشور، رهبران حکومت وحدت ملی و مدیران ارشد امنیتی، مرتکب شده اند؟ حتی اگر آماری که آقای غنی ارائه کرده را صادقانه و واقعی بپنداریم، شهادت ۴۵ هزار نیروی امنیتی تنها در ۴ سال، گناهی نیست که به آسانی بتوان بر آن چشم پوشید. آیا این فروپاشی ارتش نیست؟

صرف نظر از اینکه بر خانواده ها، بازماندگان، زنان و فرزندان مظلوم و بی پناه این سربازان شهید و نیز ده ها هزار زخمی و معلول نیروهای مسلح، چه آمده و حکومت وحدت ملی، برای آنها چه کاری انجام داده است. بدون توجه به اینکه در وزارت های امنیتی تحت امر آقای غنی، در بدل پرداخت پول ماهانه به خانواده های شهید، از همسران آنها تقاضای آمیزش جنسی می شد!

بنابراین، اینجا افغانستان است نه امریکای لاتین. و این حکومت وحدت ملی است نه دولت تحت رهبری نیکلاس مادوروی چپگرا و ضد امپریالیزم.

همه باید نگران سرنوشت ارتش در معاملات صلح استعماری امریکا با طالبان باشند؛ اما آقای غنی و دولت او این حق را ندارند؛ زیرا آنها هنوز در ادای دینی که ارتش و نیروهای مسلح و خانواده های مظلوم شهدا و معلولان این نیروها به  مثابه شهدای زنده جنگ علیه ترور بر آنها دارند، درمانده و شرمنده اند. آنها در پوشش این ادبیات حماسی و انقلابی به بهانه ایستادگی در برابر انحلال ارتش، از اضمحلال قدرت خود، جلوگیری می کنند.

نویسنده: علی موسوی/ خبرگزاری جمهور

این را هم بخوانید:  روایت خواندنی از پروژه مشترک «اشرف غنی» و «زلمی خلیلزاد»

بدون دیدگاه