۱۴ دلو ۱۳۹۷
  • دسته: x تیتر یک
  • ۱۴ دلو ۱۳۹۷

نشست مسکو؛ الگوی روسی گفتگوهای بین‌الافغانی

یک منبع طالبان تایید کرده که قرار است هیاتی از دفتر سیاسی این گروه از قطر به مسکو سفر کند.

به گفته این منبع، این هیات با نمایندگانی از احزاب سیاسی افغانستان در مسکو دیدار خواهد کرد.

این نشست قرار است به تاریخ پنجم و ششم فبروری برگزار شود.

پیشتر عباس استانکزی؛ رئیس پیشین دفتر سیاسی طالبان در قطر نیز گفته بود که با حکومت افغانستان گفتگو نمی‌کنند؛ اما با مردم افغانستان مثل سیاسیون، احزاب سیاسی، بزرگان مذهبی و قومی گفتگو می‌‌کنند.

حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان به رهبری محمد محقق، دعوت از نمایندگان این حزب در نشست مسکو را تایید کرده است.

شورای حراست و ثبات نیز گفته از این نشست آگاه هستند و در جریان آن قرار دارند.

حامد کرزی؛ رئیس جمهوری پیشین، عبدالسلام ضعیف؛ از اعضای پیشین طالبان و حکمت خلیل کرزی؛ معاون پیشین وزارت خارجه نیز در این نشست اشتراک خواهند کرد.

شورای عالی صلح اما گفته در نشست پیش‌رو اشتراک نمی‌کنند.

به این ترتیب، نخستین موضوعی که در پی برگزاری نشست مسکو، قطعی و محقق خواهد شد، انزوای دولت کابل خواهد بود، و این همان کاری است که پیشتر امریکا هم در تبانی با طالبان انجام داده است.

با این حال، در مورد نشست مسکو، پیش از این، امکان مشارکت دولت افغانستان وجود داشت. به این معنا که اگر کابل با نشست پیشین مسکو از دستور واشنگتن پیروی نمی کرد و در آن شرکت می کرد، شاید در نشست دوم مسکو می توانست به عنوان یک طرف اصلی و اثرگذار شرکت کند؛ اگرچه این امر، لزوما به معنای فراهم شدن زمینه گفتگوهای مستقیم میان نمایندگان دولت و طالبان نیست، مگر اینکه طالبان چنین بخواهند.

اکنون که قرار است در نشست آینده مسکو در زمینه گفتگوی نمایندگان طالبان با نمایندگان احزاب و شخصیت های سیاسی به جز دولت برگزار شود، شاهد الگوی روسی گفتگوهای بین الافغانی هستیم؛ الگویی که فرق چندانی با الگوی امریکایی این گفتگوها ندارد و تنها تفاوت مهم آن، مشارکت شماری از افراد، شخصیت ها و احزابی است که با روسیه روابط مستحکم سیاسی دارند و از حمایت آشکار و پنهان روسیه برخوردار اند.

روسیه با برگزاری این نشست از یکسو می خواهد نفوذ خود بر طالبان را حفظ کند و چه بسا آن را توسعه و بهبود بخشد و از جانب دیگر، ارتباطی معنادار و ثمربخش میان طالبان تحت نفوذ روسیه با دیگر احزاب و افراد وابسته به مسکو در افغانستان برقرار کند.

با این حال، کابل نمی تواند نسبت به میزبانی روسیه از این گفتگوها، اعتراضی جدی به عمل آورد یا همانند نشست پیشین، با لابی گری سیاسی، آن را برای مدت ها به تعویق اندازد؛ زیرا نخستین طرفی که وجود، حاکمیت و استقلال دولت کابل را زیر سؤال برد، امریکا بود. امریکا با آغاز گفتگوهای دوجانبه و چندجانبه با طالبان، بدون اعتنا به لزوم حضور نمایندگان رسمی دولت افغانستان در آن، توافقات اساسی خود با طالبان را نهایی کرد و حتی در آخرین مرحله هم اجازه نداد تا این توافقات با حضور، مشارکت و اعمال نظر مستقل دولت افغانستان فراهم شود.

بنابراین، از این پس دیگر هیچ کشوری دغدغه احترام به حاکمیت ملی و حق تصمیم گیری در خصوص آینده سیاسی افغانستان از سوی دولت کابل را نخواهد داشت.

نشست آتی مسکو در عین حال، الگویی متفاوت از گفتگوهای بین الافغانی را ترویج خواهد کرد؛ الگویی که پایه گذار آن امریکا است و روسیه هم با میزبانی از این نشست، آن را رسمیت می بخشد. این الگو در برابر الگویی قرار دارد که دولت اشرف غنی به دنبال آن است. دولت می گوید که صلح تنها از رهگذر گفتگوهای بین الافغانی شکل خواهد گرفت؛ گفتگوهایی که یک طرف آن، دولت باشد و طرف دیگر آن طالبان؛ اما امریکا و طالبان و اینک روسیه، می گویند که گفتگوهای بین الافغانی یعنی گفتگو میان احزاب و شخصیت های سیاسی افغان با طالبان.

این الگو اگرچه مشروع نیست؛ اما در عین حال، نمی توان سهم سیاست های غلط دولت در شکل گیری آن را نادیده گرفت. دولت سال ها در یک بازی ریایی و پنهانکارانه، سهم و نقش احزاب و چهره های اثرگذار سیاسی و مردم افغانستان در روند صلح را نادیده گرفت و تلاش کرد به کمک امریکا به صورت یکجانبه با طالبان وارد مذاکره و معامله شود. بنابراین، آنچه اکنون احزاب و چهره های سیاسی منتقد دولت انجام می دهند، واکنشی به همان سیاست انحصارگرایانه دولت است.

نویسنده: علی موسوی/ خبرگزاری جمهور

این را هم بخوانید:  جنگ و روان پرالتهاب ما
برچسب ها

بدون دیدگاه