۱۵ جدی ۱۳۹۷
  • دسته: x تیتر یک
  • ۱۵ جدی ۱۳۹۷

پایان خط : همه پیاده شوند !

سخنان دیشب دونالد ترامپ، رئیس جمهور امریکا، که با تمام انتقادهایی که روی وی وارد است یک حسن دارد : او ” شف شف نمیکند، یک راست شفتالو میگوید “، بمثابه دعوت از مسافران اتوبوسی بنام افغانستان است که به پایان خط رسیده اند و باید همه پیاده شوند. دونالد ترامپ شب گذشته در صحبت‌هایش در جمع خبرنگاران در کاخ سفید گفت: “روس‌ها حق داشتند تا به افغانستان حمله کنند و در آنجا حضور داشته باشند.” … ” دلیل حضور شوروی سابق در افغانستان این بود که “تروریست‌ها” قصد نفوذ به آن کشور را داشتند”.

دونالد ترامپ با این حرفها خوانش نوینی از تاریخ ۴۰ سال اخیر میدهد که هم با مواضع رسمی امریکا و هم با مواضع طالبان و حکومت کابل (میراث خور همان “تروریستها” بگفته ترامپ و مجاهدین بگفته خودشان) در تضاد میباشد، ولی کاملآ با راهبردهای ترامپ که تصمیم دارد افغانستان را ترک گوید، مطابقت دارد. رسانه ها یک گفته دیگر ترامپ را یاد آوری نکردند. او در باره مخالفت کنگره امریکا با تمویل ۵ میلیاردی او برای ساختن دیواری میان امریکا و مکزیک گفت : ” کنگره مخالف پلان من برای جلوگیری از سیل مهاجرین است، اما پولی که من میخواهم همان مقداری است که در یک روز ما در افغانستان مصرف میکنیم”. دولت و ملت گدا !

تاریخ را بیاد بیآوریم. اتحاد شوروی و رژیم منفور خلق و پرچم مجاهدین را ” اشرار” مینامیدند. اصطلاح تروریست هنوز مود نشده بود.. نخستین کسانی که بر ضد کودتای شوم خلق و پرچم و سپس بر ضد اشغال میهن بوسیله شوروی قد علم کردند و در زندان ها و پولیگونهای پل چرخی زنده بگور شدند، قهرمانان واقعی جنبش مقاومت ملی برای استقلال و حاکمیت ملی، روشنفکران جانبازی بودند، مذهبی یا لائیک، که میخواستند آزاد زندگی کنند. آنها به “جهاد برای اسلام” عقیده نداشتند. استقلال و آزادی میهن مقدم بر همه چیز بود. از مبارزه برای عدالت غافل نبودند ولی در آن شرایط مقاومت برضد اشغال عمده شده بود.

اینگونه بود که با تمام انتقادهایی که علیه احزاب مجاهدین، چه پشاور نشین چه تهران نشین، داشتم و در همان زمان شاهد بودم که احزاب پشاور نشین و شاخه های داخلی آنها همه بدون استثنا توسط امریکا، پاکستان و شیوخ عرب ( بن لادن یکی از آنها بود) حمایت میشد، با وجود آنکه گلبدین حکمتیار “فرزند نازدانه ” آنها بود، و احزاب شورای ائتلاف شیعه توسط ایران، این جوانان میهن پرست درعین حال توسط همین مجاهدین کشته میشدند, سالهای زیادی از عمرم را صرف مبارزه بر ضد اشغال زادگاهم نمودم. تا اینکه از سالهای ۱۹۸۴ به بعد سرتاسر افغانستان جولانگه مجاهدین شد و تراژدی های زیادی را که همه شاهد هستید به بار آورد.

حالا که ارباب قصد دارد که سر کیسه و در خرمن را ببندد، حکومت کابل بدون اینکه شهامت آنرا داشته باشد که علنآ از ترامپ نام بگیرند، از گفته های او نارضایتی خود را بیان میکند. با وجود آن حتی همین طبقه حاکمه که برخی شان جز نوکری امریکا کاری دیگری نداشتند، اگربسوی میهن پرستی، مردم و راهکار های جایگزین روی آورد، من نخستین کسی خواهم بود که از آنها حمایت خواهم کرد. “زندگی آخر سرآید بندگی در کار نیست” !

برچسب ها

بدون دیدگاه