۲۶ قوس ۱۳۹۷
  • دسته: x تیتر یک
  • ۲۶ قوس ۱۳۹۷

صف‌بندی‌های احتمالی و تکرار یک اشتباه

بعد از کنفرانس ” بن” و جنجال‌های سیاسی و زد و بند‌های قومی و کش و قوس‌های حزبی دولتی در افغانستان شکل گرفت که از حمایت جهانی برخوردار بود. اگر چه به گونه صریح و واضح در متن این توافق‌نامه بر سر معاون بودن اقوام و پادشاه بودن قوم‌ دیگر اشاره نشده است، اما به گونه نهان و در واری این توافق‌نامه بر پادشاهی یک قوم و معاون بودن دیگر اقوام تاکید شده است. از همین رو است که بسیاری از روشن‌فکران اقوام دیگر نماینده‌های شان را در این کنفرانس متهم به “سازش” و ” معامله” می‌کنند. در چند دوره انتخابات گذشته؛ سنت پادشاهی و آیین معاونیت با احتیاط رعایت شده است و این خط سرخ برای دولت‌داران در افغانستان بوده است.

حالا با نزدیک شدن پروسه انتخاباتِ ریاست‌ جمهوری در افغانستان صف‌بندی‌های احتمالی و دید و بازدیدهای داغ دوباره از سر گرفته شده است؛ همین دیروز سخن‌گوی حزب ” جنبش اسلامی” گفته که رییس‌جمهور از جنرال دوستم خواسته تا در انتخابات آینده از وی حمایت کند. حمایت دوستم به عنوان یک ذخیره رای ترک‌تباران از اهمیت خوب برخوردار است. شهرودان افغانستان که فقر و بی‌سوادی و بی نانی و جنگ زندگی خوب را از آن‌ها گرفته است همیشه ” دیگر راهبر” بودند. در جوامع عقب‌مانده و جنگ‌زده مانند افغانستان این رهبران محلی است تصمیم می‌گیرند که مردم به کی رای بدهند و چگونه انتخاب کنند.

این را هم بخوانید:  از ارزگان تا جاغوری : سرنوشت ناپیدای هزاره ها !

جنرال دوستم نباید فریب خوش‌زبانی و چرپ‌گفتاری اشرف‌ غنی را بخورد و به اصطلاح  دوباره عصایش را گم کند. در همان روزهای نخست تشکیل حکومت وحدت ملی نگاه اشرف ‌غنی به دوستم نگاه ابزاری بود تا نگاه یک معاون و یک شریک قدرت. حتی در اوایل پیکارهای انتخاباتی که جنرال دوستم را بزکش خطاب کرده بود دید غنی کامل آشکار و مبرهن بود و می‌خواست که از این جنرال پر طرف‌دار استفاده نماید. با توجه به گذشته دوستم و غنی یک‌جا شدن این دو از بزرگ‌ترین اشتباهات دوستم در زندگی‌اش خواهد بود که قابل جبران نیست. دیگر باید آن قانون نانوشته‌ی معاونیت را رهبران اقوام پاره کرده بر زباله‌دانی تاریخ بیندارند.

چندی پیش در شبکه‌های اجتماعی جوانان کارزار را تحت عنوان ” نه معاونیت” راه انداخته بودند که نشان از ناراضی بودن جوانان و اقشار مختلف جامعه نسبت به این موضوع دارد. حفظ منصور در کتاب “موانع توسعه‌ سیاسی در افغانستان” یکی از بزرگ‌ترین سد توسعه و پیشرفت را در افغانستان همین انگاره‌ی ” برادر بزرگ” می‌داند. انگاره‌ی برادر بزرگ و پادشاهی یک قوم یک مشکل جدی‌ست که عواقب ناگوار در پی خواهد داشت. باید کسانی‌که در انتخابات سال آینده خود را نامزد می‌کند این انگاره‌ی “برادر بزرگ” را از ذهن شان حذف کند و این سنت موهوم و جبرتاریخی را بکشند.

این را هم بخوانید:  دریغ از یک طرح مفید کاندید ها

ائتلاف بزرگ افغانستان با تاکید بر ساختار و جریان‌ها و شخصیت‌های که در بطن این جریان هستند، توانایی و پتانسیل این امر مهم را دارند که از سدها بگذرند و با کمک‌ و هم‌کاری و اعتماد نسبت به یک‌دیگر این سنت برادر بزرگ و این پادشاهی مادالعمر را فرو بریزانند و یک حکومت همه ‌شمول، بر مبنای اندیشه‌های دموکراسی اصیل و ارزش‌های انسانی و اسلامی تشکیل بدهند و کشتی ورشکسته افغانستان را از قهر تعصب، بدبینی، جنگ و برادر کشی نجات دهند.

منبع: جمهوری اعتماد

بدون دیدگاه