۱۹ قوس ۱۳۹۷
  • دسته: جامعه و فرهنگ
  • ۱۹ قوس ۱۳۹۷

طرح سهمیه بند در کانکور طرح سیاسی است نه اکادمیک

طرح سهمیه بندی در کانکور، “گناه” هزاره هاست. در جامعه قومی افغانستان، ازدیاد تحصیلکرده های هزاره خطری بزرگ برای ادامه انحصار قدرت آنهایی که خود را حافظ و پاسبان تسلط و امتیازات قوم حاکم میدانند، میباشد. دولت قبیلوی اشرف غنی بجای پیشبرد یک سیاست ملی و فراگیر که از حدود بکارگیری چند نخبه اقوام دیگر فرا رود، همه تلاش وی جلوگیری از رشد اعتراضات و مطالبات حق طلبانه و عادلانه اقوام یا منا طق محروم جامعه است. وی در این فکر است که اگر روند افزایش تحصیلکرده ها و دانشگاهی های هزاره و یا دیگر اقوام ادامه یابد مشکل عظیمی را بوجود خواهد آورد. آنها سهم خود را در جامعه و در ادارات دولتی خواهند خواست. سیاست قومی دولت نمیتواند به آن پاسخ بدهد. چند والی و فرمانده پولیس و مدیر این و آن شغل را در هزاره جات از هزاره انتخاب کند، در پنجشیر و بدخشان از تاجیک و در جوزجان و فاریاب از ازبک. سیاست ضد ملی دولت های کرزی و غنی، به ادامه سیاست های قومی رژیمهای گذشته، امکان تقرر یک والی هزاره در ننگرهار و یک والی پشتون در بامیان را از میان برده. این امر حتی در ردیف های پائین هم صادق است. اگر فردی صلاحیت حرفوی پست والی بامیان و دایکندی را دارد، صلاحیت والی شدن در پنجشیر ولغمان را هم دارد و برعکس.

این را هم بخوانید:  توزیع محرومیت؛ توبیخ عدالت

اعتراض نخبه های هزاره در مورد این طرح هم بیانگر این واقعیت است که در افغانستان یک ملت وجود ندارد، همه ی تصمیم ها، خوب یا بد، با معیار قومی ارزیابی میشود. هر تصمیمی که به سود قوم من است قابل ستایش است حتی اگر به سود همه ی “ملت” نباشد و برعکس آن. کمتر کسی پیدا میشود که به اساسی ترین مسئله که سرنوشت همه مردم افغانستان و بخصوص اقلیتها به آن مربوط است، سیاست کلان دولت که به حاشیه راندن اقوام غیر پشتون که نیروی عمده مخالف طالبان را تشکیل میدهد و حتی شخضیت های پشتونی که مخالف بر گشت طالبان در کادر “امارت اسلامی” است، میباشد.

افشای تصامیم غیر عادلانه دولت، اعتراض به تبعیض و بیعدالتی که گاهی بصورت خشن و عریان عملی میشود، امر پسندیده است ولی هرگاه این حرکات اعتراضی حامل و دورنمای سیاسی نداشته باشد، زیاد موثر نیستند.

نویسنده: کریم پاکزاد

برچسب ها

بدون دیدگاه