• دسته: x تیتر یک
  • ۸ قوس ۱۳۹۷

در عصر حقوق بشر اما با تفکر قرن حجر

از دیروز بدین سو پاره هایی از کتابی در شبکه های اجتماعی منتشر می شود که “دوازده زن لعنتی” نام دارد. این کتاب توسط کسی به نام مولانا محمد ارشاد قاسمی نوشته شده و با قلم شخصی به نام عبدالرحمن سلمه المنان به فارسی برگردان گردیده است.

مطالبی که در این کتاب آمده، همه شگفت انگیز اند. مثلا یک نگاه گذرا به فهرست این کتاب نشان می دهد بانوانی که چپلی می پوشند یا به زیارت قبور می روند، نیز از جمله لعنت شدگان اند.

این کتاب را اگر بخواهیم نامی بگذاریم، می شود “مانفیست زن ستیزی” نامید. مطالب این کتاب نشان دهنده ای این است که بزرگ ترین مشکل ما در عصر کنونی انحطاط اخلاقی ما است؛ به گونه ای که سال ها و سده ها از نگارش اعلامیه حقوق بشر و حقوق زن می گذرد و در سراسر دنیا جنبش های فمینیستی به کامیابی های بسیاری نائل گردیده است، اما ما هنوز از نگرش های زن ستیزانه دست نشسته ایم.

در انحطاط اخلاقی ما همین بس که ما در حالی که در عصر انفجار اطلاعات و اعلامیه حقوق بشر زندگی می کنیم، اما اخلاق ما در قرن امام محمد غزالی گیر مانده است. اگر آنچه را مولانا صاحب امروز نوشته در عصر غزالی نوشته می شد، چندان اعجاب برانگیز نبود. خود غزالی مطالب زن ستیزانه تر از آنچه مولانا صاحب فهرست کرده، داشت. غزالی می گفت: خداوند زنان را به علت نافرمانی حوا و خوردن گندم به هجده گونه عقوبت کرده است:
اول : حیض
دوم : زادن
سوم : جدا شدن از پدر و مادر و مرد بیگانه را شوهر کردن
چهارم : به نفس خویش آلوده شدن
پنجم : آنکه مالک تن خویش نباشد
ششم : کمی میراث
هفتم : طلاق که به دست ایشان نگردد
هشتم : آن که مرد را با چهار زن حلال کرد و زن را با یک شوی
نهم : آنکه درخانه معتکف باید بودن
دهم : آنکه در خانه سر پوشیده دارد
یازدهم : آنکه گواهی دو زن برابر یک مرد نهاده اند
دوازدهم : آنکه از خانه بیرون نیارد تنها ، مگر با کسی از محارم
سیزدهم : آنکه مردان را نماز عید و نماز آدینه و نمازه جنازه بود و از پس جنازه روند و عزا کنند و زنان را این ها نباشد
چهاردهم : امیری را نشایند و نه نیز قضا را و نه حکم را
پانزدهم : آنکه فضل را هزار بهره است و یک بهره از آن زنان راست
شانزدهم : آنکه چندانکه جمله امت را عذاب بود یک نیم زنان فاجره را بود
هفدهم : چون شویش بمیرد چهار ماه و ده روز عدت بباید داشتن
هجدهم : آنکه چون شویش طلاق دهد سه ماه یا سه حیض عدت بباید داشتن.

امام محمد غزالی هم چنان سیرت و خوی زنان را به ده حیوان تشبیه نموده است: ۱. خوک ۲. بوزینه ۳. سگ ۴. مار ۵. استر ۶. کژدم ۷. موش ۸. کبوتر ۹. روباه ۱۰. گوسفند.
اما عصر فعلی عصر امام محمد غزالی نیست. در عصر غزالی هنوز موسسه برده گی و برده گیری وجود داشت، با اقلیت های دینی و مذهبی برخورد سختگیرانه می شد، در انسانیت بانوان تردید می کردند، آزادی بیان حرمت گذاشته نمی شد و از اعلامیه حقوق بشر خبری نبود. امروز اما عصر حقوق بشر و حقوق زن، جنبش های فمینیستی و آزادی های فردی و سیاسی است. روزگاری که بشریت از نگاه اخلاقی به رشد و بلوغ رسیده است.

در چنین عصری اگر بیاییم چنین مفاهیم زن ستیزانه را زیر نام دین و آموزه های دینی به خورد مردم بدهیم، هم خود را ریشخند کرده ایم و هم باعث بدنامی دین شده ایم. این در حالی است که روح دین اسلام، تساوی طلبانه است.

با این همه یک خوشحالی این است که ما امروزه شاهد یک گسست نسلی در میان مردم ما هستیم و چنان نیست که همه مردم ما از نگاه اخلاقی در عصر غزالی زندگی کنند. واکنش های تمسخرآمیزی که مطالب این کتاب در شبکه های اجتماعی برانگیخت، نشان می دهد که نسل نو افغانستان رشد اخلاقی داشته اند و به تساوی حقوق انسان ها باور دارند. این یک مژده خوب است.

نویسنده: عبدالشهید ثاقب/ جمهوری اعتماد

برچسب ها

در همین رابطه بخوانید

بدون دیدگاه