۳۰ عقرب ۱۳۹۷
  • دسته: x تیتر یک
  • ۳۰ عقرب ۱۳۹۷

مردم را ملامت نکنیم!

امروز به یک موضوع مشکل فکر می‌کردم (در پیوند با انفجار در مجلس گرامی‌داشت پیامبر اسلام). بیانش سخت بود‌؛ سخت هست.
انفجاری شده و در آن عالمان دینی کشته و مجروح شده‌اند. از کشته شدن این شهروندان افغانستان نمی‌توان خوش‌حال بود. نمی‌توان کار آمران و عاملان این کشتار وحشتناک را تایید کرد. اگر در برابر چنین رویداد تلخی واکنشی نشان باید داد، آن واکنش باید اندوه‌بار باشد (به خاطر کشته شدن ده‌ها عالم و شهروند) و باید خشم‌آلود باشد (در برابر تروریست‌های آدم‌کُش) و باید همدلانه باشد (به خاطر خانواده‌هایی که داغدار شدند).

اما یک چیز دیگر هم هست:
مردمی را که شانه بالا انداختند و گفتند «این هم سهم شما»، باید درک کرد. مردم عادی افغانستان – به تفکیک از علمای بزرگ دینی- کم نسوخته‌اند و کم درد و بلا ندیده‌اند. از گذشته‌های نه چندان دور که بگذریم، در همین چند سال اخیر طالبان و افراطیان طرفدارشان هر روز ِ مردم را جهنم ساخته‌اند. جگر مردم سوخت، روان‌شان دود شد و گلوی فریاد دردآلودشان از صدا افتاد. اما در تمام لحظه‌های خونین مردم، در برابر همه‌ی گریه‌های جانسوز داغداران، این علما دم بر نیاوردند و یک بار با صدای بلند و روشن نگفتند که تروریسم دینی در افغانستان جایی ندارد و باید ریشه‌کن شود. یک دفعه به دفاع از مردم برنخاستند. چرا؟ برای این که وقتی به درون ضمیر خود نگاه می‌کردند خود را به طالبان و اندیشه و فرهنگ طالبانی بسی نزدیک‌تر می‌یافتند. دل‌شان راه نمی‌داد که آنچه را در نهان در وجود و در رفتار طالبان می‌پسندیدند، در عیان محکوم کنند.

مردم را ملامت نکنیم. مردم از این علما عمیقا آزرده‌اند و حق دارند آزرده باشند. کشته شدن این علما به دست طالبان شبیه کشته شدن دیگر شهروندان نیست. این بار، طالبان مدافعان سرسخت ایدئولوژیک خود را زده‌اند. این بار، طالبان تیغ خود را بر زبان کسانی گذاشته‌اند که بر منبر پیامبر می‌گفتند آتش زدن «فرخنده» در خیابان روا و بل ضرورت شرعی است. تروریسم ناروا و زشت و ویرانگر و دردآور است؛ همه این را می‌دانند و حس می‌کنند. علمای دینی هم فهمیدند و حس کردند (شاید).

نویسنده: سخی داد هاتف

برچسب ها

بدون دیدگاه