۲۷ عقرب ۱۳۹۷
  • دسته: x تیتر یک
  • ۲۷ عقرب ۱۳۹۷

جامعه کلنگی نباشیم!

همایون کاتوزیان، نویسنده شهیر ایرانی، از چیزی به نام “جامعه درازمدت” یاد می کند. “جامعه دراز مدت” عبارت از جامعه ای است که در آن، در کنار اکتساب و نوآوری، امکان انباشت و نگهداشت – اعم از انباشت و نگهداشت سرمایه یا دانش و حقوق – نیز وجود داشته باشد.

کاتوزیان از اروپا به حیث نمونه چنین جوامع یاد می کند. در اروپا “تغییرات‌ عمده‌ – خواه ‌سقوط‌ فئودالیسم‌، پیدایش‌ سرمایه‌داری‌ و ظهور دولت‌ لیبرال‌، خواه‌ رد فیزیک‌ارسطویی‌، کیهان‌شناسی‌ بطلمیوسی‌ و اندیشه‌ سیاسی‌ یونانی‌ ــ رمی‌ یا سلطه ‌کلیسای‌ کاتولیک‌ رم‌ ــ جملگی‌ در دراز مدت‌ و با تلاش‌ و مبارزه فراوان‌ تحقق‌یافت‌، اما وقتی‌ سرانجام‌ تحقق‌ یافت‌ دیگر غیرقابل‌ برگشت‌ بود و یک‌ چارچوب‌اجتماعی‌ جدید، قانون‌ جدید، علم‌ جدید و حتی‌ مذهب‌ جدید برقرار شد که‌ تغییر یاحتی‌ اصلاح‌ آن‌ نیز به‌ زمان‌ و تلاش‌ بسیار نیاز داشت.”

در مقابل، اما جوامع ما جوامع کوتاه مدت اند؛ جوامعی اند که امروز سنگ تهداب چیزی را می گذارند و فردا دو باره ویرانش می کنند. کاتوزیان از چنین جوامعی به نام جوامع کلنگی یا جامعه کوتاه مدت یاد می کند. در چنین جوامعی، از آن جایی که امکان انباشت و نگهداشت نیست، توسعه و پیشرفت هم اتفاق نمی افتد.

این را هم بخوانید:  از خروج نیروهای آمریکایی تا تشکیل حکومت موقت / صلح با طالبان چه مراحلی خواهد داشت؟

با این مقدمه می خواهم به یکی از داغ ترین مباحث امروز محافل سیاسی افغانستان اشاره کنم. چند روزی است که در محافل سیاسی افغانستان و در روزنامه های بین المللی، مساله مصالحه با طالبان، تعلیق انتخابات و تشکیل حکومت موقت مطرح می شود.
مصالحه با طالبان یک نیاز حیاتی کشور است. روزی نیست که در این سرزمین گروهی از مردم ملکی و سربازان ما به شهادت نرسند. بر اساس اعتراف رییس جمهوری، تلفات نیروهای امنیتی ما تنها در چهار سال حکومت وحدت ملی ٢٨ هزار سرباز بوده است. این جنگ لعنتی باید پایان یابد و ما به مصالحه با طالبان دست یابیم، اما به چه قیمتی؟ به هزینه از دست رفتن ارزش های حقوق بشری در قانون اساسی؟ به بهای القای آزادی های فردی و تحکیم دو باره امارت قرون وسطایی طالبانی؟

هرگز. آزادی های فردی، دموکراسی، حقوق بشر، حقوق بانوان، آزادی مطبوعات و رسانه، یکی از بزرگترین دستاوردهای ما در هفده سال پسین است. این دستاوردها باید انباشت و نگهداشت شوند و همه جناح های سیاسی باید از آن به حیث خط قرمز ملت افغانستان در گفتگوهای صلح یاد کنند. واقعیت نیز این است هر مصالحه ای که به قیمّت از دست رفتن این آزادی ها اتفاق بیفتد، صلح نیست آرامشی در گورستان است.

این را هم بخوانید:  روند صلح؛ طالبان باید ناگزیر به مذاکره شود

جامعه کلنگی نباشیم و آنچه را که در هفده سال اخیر به قیمت گزاف به دست آورده ایم، فدای روی گل طالبان نسازیم. استراتژی ما باید این باشد که افغانستان را تبدیل به یک جامعه درازمدت کرده و از دستاوردهای ملت ما محافظت کنیم و در هر فرصتی چیزی بر آن بیفزاییم، نه آنکه از آن بکاهیم. با کلنگ برداشتن و هر بار از صفر آغاز کردن به جایی نخواهیم رسید، تنها انباشت و نگهداشت دستاوردها است که راه توسعه و پیشرفت را هموار می سازد.

فراموش نکنیم که مصالحه با طالبان یک ضرورت است، اما پاسداری از این ارزش ها رسالت ما است. جامعه مدنی، قشر روشنفکر و تحصیلکرده و جناح های سیاسی ما باید همه یکسان متوجه این دستاوردها باشند. دشمنان آزادی بسیار اند، اما طرفداران آن نیز کم نیستند. باید بسیج شوند.

نویسنده: عبدالشهید ثاقب/ جمهوری اعتماد

برچسب ها

بدون دیدگاه