۲۰ عقرب ۱۳۹۷
  • دسته: x تیتر یک
  • ۲۰ عقرب ۱۳۹۷

هوای ملایم در روابط یهودیان با اعراب در حاشیه خلیج (فارس)

اسرائیل در خلیج (فارس) شوری به پا کرده است. تیم جودوی اسرائیل این روزها ۵ مدال در ابوظبی بدست آورد و میری رگف وزیر فرهنگ اسرائیل وقتی برای اولین بار پرچم کشورش بر فراز استادیوم ورزشی در یک کشور عربی به اهتزار در آمد وسرود ملی اسرائیل نواخته شده، اشک شوق بر صورت اش نشست. آیا این موضوع حقیقتا هم شوق برانگیز نیست؟ این در حالیست که یکسال پیش وقتی یک جودکار اسرائیل در امارات متحده عربی برنده شد سرود ملی کشورش نواخته نشد. اشک شوق در ابوظبی یک وضعیت جدیدی را اعلام می کند و آن اینکه اسرائیل در کنار خلیج (فارس) در حال پیشروی است. خانم وزیر فرهنگ اسرائیل در ابوظبی فقط شاهد مسابقه جودوکاران کشورش در استادیوم ورزشی نبود بلکه او همراه با مقاماتب بلند پایه امارات عربی متحده از یک مسجد در این کشور هم بازدید نمود. نتانیاهو نخست وزیر اسرائیل هم ده روز پیش به عمان سفر کرد و در آنجا با سلطان قابوس دیدار و گفتگو نمود و در آخر هفته گذشته هم اسرائیل کاتس وزیر امنیت و حمل و نقل اسرائیل به مسقط رفت. وی در آنجا به عمانی ها ایجاد یک ارتباط خط آهن بین خلیج (فارس) و مدیترانه که می تواند وضعیت اقتصادی در این منطقه را بسیار شکوفا نماید، پیشنهاد کرد. عمان عضو شورای همکاری خلیج است ولی در زیر سلطه عربستان سعودی نمی باشد. عمان یک سیاست خارجی آرام و حساب شده ای را دنبال می کند که طی آن، هم با ریاض و هم با تهران نزدیک می باشد. البته کشف عمان کوچک از سوی اسرائیل در حاشیه خلیج (فارس) اتفاقی نبوده است. نتانیاهو مدتهای زیادی مانند ترامپ مرشد خود روی عربستان سعودی وهابی و محمد بن سلمان مرد قدرتمند در این کشور حساب باز کرده بود.

این موضوع تا زمانیکه محمد بن سلمان اقدام به انجام اصلاحات اندک اجتماعی می کرد می توانست توجهات را نسبت به جنگ طلبی و خودکامگی های این ولیعهد جوان دور سازد. ولی از زمان قتل هولناک جمال خاشقجی یک خبرنگار منتقد ریاض در استانبول، نتانیاهو تلاش می کند تا از این ولیعهد جوان دوری بجوید و آوانسی به او ندهد تا آنکه مشخص شود که جایگاه نامبرده مجددا محکم شده است یا نه. پس از قتل خاشقجی، نتانیاهو برای چند هفته سکوت اختیار کرد و تازه یک ماه پس از آن بود که این عمل را یک عمل ناشایست که از طریق دادگستری باید دنبال شود، عنوان نمود. ولی او همزمان تصریح نمود که برای ثبات در جهان باید عربستان یک کشور با ثبات باقی بماند و همزمان تصریح کرد که حکومت تهران مشکل بزرگتری است. این موضوع که اسرائیل این روزها موفق بشود با کشورهای عربی نزدیک شود، چندان دور از تصور نیست. در خصوص کشورهای عرب حاشیه خلیج (فارس)، نگرانی سران این کشور از بابت سیاست های تهاجمی حکومت ایران خیلی شدیدتر است. بویژه عربستان سعودی شدیدا علاقمند است که به همین خاطر بزرگترین قدرت نظامی منطقه یعنی اسرائیل را در کنار خود داشته باشد. دولت عربستان و اسرائیل همچنین در زمینه غیر نظامی هم با یکدیگر همکاری می کنند که این موضوع را یک دستورالعمل از سوی عربستان در این زمینه بخوبی نشان می دهد. ریاض با این دستورالعمل به خواسته اسرائیل مبنی بر اینکه به فلسطینی ها در اردن، لبنان، شرق بیت المقدس و اسرائیل که دارای گذرنامه های رسمی نبوده بلکه فقط یک کارت شناسائی موقت دارند اجازه سفر زیارتی به مکه را به آنها ندهد، پاسخ مثبت داده است. سه میلیون فلسطینی شامل این دستورالعمل می شوند. کارشناسان منطقه ای بر این عقیده اند که ریاض با ممنوعیت سفر برای این افراد فلسطینی به خواست اسرائیل که این افراد مجبور شوند تا گذرنامه کشورهایی که در آن اقامت دارند دریافت کنند تا دیگر بعنوان آواره فلسطینی به حساب نیایند، تن در داده است. با این کار ، هویت فلسطینی این افراد از بین خواهد رفت و این درست در راستای خواست تل آویو می باشد. کشورهایی مانند عمان، امارات متحده و یا کویت بدنبال فناوری مدرن نظامی و امنیتی اسرائیل هستند. بحرین هم افتخار می کند که یک زن یهودی را بعنوان سفیر خود به سازمان ملل در نیویورک اعزام نموده و قطر هم مرتبا تصریح می کند روابط بسیار خوبی با اسرائیل دارد. مصر و اردن هم که قرارداد صلح با اسرائیل امضا کرده و گاز و آب و اطلاعات امنیتی از آن خریداری می کنند. به استثنای قطر، بقیه کشورهای خلیج (فارس) دیگر اهمیتی به سرنوشت فلسطینی ها نمی دهند.

رویایی فکر کردن، محلی از عراب ندارد. این حرکت اسرائیل در راستای علاقمندی کشورهای عربی به فناوری مدرن آن کشور و همسویی آنها در مهار (رژیم) تهران که بعنوان دشمن مشترک برای هر دو طرف به حساب می آید، می باشد زیرا خطر از سوی حکومت تهران همانقدر که برای اسرائیل مهم است برای رژیم سعودی و امارات متحده عربی هم حائز اهمیت می باشد. این حرکت اسرائیل امروز یک واقعه بزرگی می باشد زیرا عبور از یک سنت چندین دهه ای است. دشمنی با اسرائیل از دهه ۳۰ به این سو بعنوان یک سنت برای جهان عرب بوده است. در طول این دهه ها، اسرائیل بعنوان شیطان و مسبب همه بدبختی هایی که مسلمان از مراکش گرفته تا مالزی با آن روبرو بوده اند، شناخته می شود. تلاش برای عادی سازی روابط با اسرائیل یک تابو شکنی به حساب می آمد و هرکسی هم شهامت به خرج می داد تا این روابط را عادی سازد جان خود را بر سر آن می گذاشت. انور سادات رئیس جمهور وقت مصر در دهه هفتاد و اسحاق رابین نخست وزیر وقت اسرائیل در دهه نود جان خود را بر سر تلاش هایشان برای برقراری صلح گذاشتند و قاتلان آنها تاکید می کردند که با این کار از کشور پدری دفاع نموده اند. حتی زمانیکه انگستان در بیت المقدس حضور داشت، تجارت با یهودیان و یا خرید از مغازه های آنها از سوی عرب ها در سرزمین فلسطین تحریم می شد و حتی امروز در تونس و یا لبنان وقتی یک هنرپیشه اسرائیلی در فیلمی نمایش داده می شود، ماموران سانسور آن کشورها صحنه های مزبور را حذف می کنند تا مردم آن کشورها او را نبینند.

با توجه به این موضوعات، پیشرفت های اندک اسرائیل در کنار خلیج (فارس)، واقعا حائز اهمیت است. وقتی سرود ملی اسرائیل در سرزمین های عربی نواخته می شود و پرچم آن در آن کشورها به اهتزار در می آید و وقتی اسرائیلی ها انسان به حساب آورده می شوند و اسرائیل بعنوان یک کشور عادی جلوه داده می شود، آنوقت نسل جوان در کشورهای عربی نفرت خود نسبت به اسرائیل را از دست خواهد داد. و آن زمان شاید در اینجا و آنجا در جهان عرب حتی این دیدگاه دست پیش را پیدا کند که این همه سال منزوی کردن اسرائیل هیچ ثمری در برنداشته زیرا اسرائیل کماکان وجود دارد و آنهم قویتر از هر زمان دیگری. البته یک صلح خوب در دور دست قرار دارد زیرا فلسطینی ها کماکان فاقد یک کشور بوده و آنها فقیر و ضعیف هستند و سالها خصومت و تلاش برای انزواری اسرائیل چیزی برای آنها در بر نداشته است.

نویسنده: اولریش اشمید از اورشلیم/ ترجمه: عصر دیپلماسی

برچسب ها

در همین رابطه بخوانید

بدون دیدگاه