۱۵ عقرب ۱۳۹۷
  • دسته: x تیتر یک
  • ۱۵ عقرب ۱۳۹۷

دو دولت افغانستان در یک کنفرانس ؟

روز جمعه کنفرانس صلح افغانستان به ابتکار روسیه در مسکو و با حضور ۱۲ کشور برگزار خواهد شد. این کنفرانس که در آن نمایندگان طالبان نیز دعوت شده اند قرار بود چندی پیش برگزارشود اما به درخواست افغانستان به تعویق افتاده بود. دو روز پیشتر احسان طاهری، سخنگوی شورای عالی صلح افغانستان گفته بود که یک هیئت چهار الی شش نفره به نمایندگی از افغانستان در نشست مسکو شرکت می‌کند. او اظهار امیدواری کرده بود که نشست مسکو یک گام دیگر برای تسریع و تقویت روند صلح با مالکیت و رهبری افغانستان باشد.در همان حال مقامات روس گفته بود که محمد اشرف‌غنی، رئیس جمهوری افغانستان پذیرفته هیئتی از مقام‌های ارشد سیاسی این کشور را به گفت‌وگوهای صلح مسکو بفرستد. 

بدین گونه همه قرائن حکایت از این میکرد که ما ۴ روز بعد شاهد حضور نامیندگان دو دولت از یک کشور، دولت کابل و دولت طالبان، در کنفرانس مسکو باشیم. امری که که نشانه گام بزرگ طالبان بسوی قدرت پنداشته میشد. اما لحظه پیش صبغت احمدی سخنگوی وزارت خارجه افغانستان گفت که از طرف دولت کسی در این نشست شرکت نمی‌کند. آقای احمدی موضع سنتی دولت افغانستان را تکرار نموده گفت که افغانستان از هر نشستی برای صلح استقبال می‌کند اما در هر گفتگویی برای صلح باید رهبری و حاکمیت افغانستان به رسمیت شناخته شود.

اما آنچه که قابل توجه است و نشانه درهم پاشیدگی “حکومت وحدت ملی” را چند ماه مانده به عمر غیر قانونی و غیر مشروع وی نمایان میسازد ادامه گفته های سخنگوی وزارت امورخارجه است. وی تآکید میکند : ” ولی اعضای شورای عالی صلح به عنوان یک نهاد مستقل، تصمیم گرفته‌اند که در این نشست حاضر باشد.”. بدین گونه شورای عالی صلح که از طرف دولت افغانستان تشکیل شده و بودجه مهمی از خزانه دولت در اختیار دارد و رهبری آن همیشه در اختیار مقام های اعلای دولتی قرار دارد، استاد ربانی، رئیس جمهور سابق، و استاد خلیلی، معاون سابق رئیس جمهور، در ردیف یک تشکیلات جامعه مدنی مستقل از دولت قرار میگیرد. و این بدون آنکه بخود زحمت بدهند و صفت مستقل را در نام “شورای عالی صلح” علاوه کنند مانند کمیسیون مستقل انتخابات یا کمیسیون مستقل حقوق بشر. آیا ما فردا شورای ملی مستقل خواهیم داشت ؟

اما در پس پرده این دو اعلامیه متضاد، ما به دو نگاه متفاوتی که در مورد صلح با طالبان در درون “حکومت وحدت ملی” وجود داشته و دارد برمیخوریم. تضادی که ظاهرآ داکترعبدالله و اشرف غنی نتوانسته اند آنرا حل نمایند. اشرف غنی تمایل زیاد دارد که به هر قیمتی که شود با طالبان آشتی کند و راه رسیدن به قدرت را برای آنها باز نماید. جای تردید نیست و این بی حرمتی به استاد خلیلی نیست اگر بگوئیم که “شورای عالی صلح” در خدمت پالیسی است که اشرف غنی به پیش میبرد. ریاست این شورا را وی تعین میکند و اینکه “شورای عالی صلح” سیاستی را که با دیدگاه اشرف غنی در تضاد باشد پیش میبرد، خیالی بیش نیست.

آنچه که مهم است بدانیم که آیا اعلامیه وزارت خارجه با موافقت اشرف غنی تهیه شده یا بیان مواضع سنتی رئیس اجرائیه و وزیر خارجه، داکتر عبدالله و صلاح الدین ربانی است. در این صورت ما از همین حالا شاهد یک ضلع دیگری در انتخابات ریاست جمهوری سال آینده هستیم که در اساسی ترین معظله افغانستان، جنگ و صلح، موضع متفاوت از اشرف غنی دارد و علیرغم حضور در حکومت جرئت به چالش کشیدن تصامیم، پالیسی ها و خودکامگی های اشرف غنی را ۶ ماه مانده به پایان دوره حکومت پیدا نموده. موضعگیری داکتر عبدالله در مورد تجاوز طالبان در ارزگان خاص که به بی آبرویی رئیس دولت وبه جعلکاری اعلامیه قبلی خود پرداخت، شاهد دیگری بر این مدعا میباشد. متآسفانه کمی دیر شده ولی “ماهی را هر وقت از آب بگیریم تازه است”.

باقی میماند نفس مسئله و معنای عنوان این پست. اشتراک یک هیئت “شورای عالی صلح” در کنفرانس مسکو در حالیکه طالبان نیز منحیث عضو کنفرانس حضور داشته باشند، دوفاکتیو برسمیت شناختن دو طرف از یک کشور واحد است. در گذشته چنین اتفآتی افتاده ولی مذاکرات غیر مستقیم میان دو طرف وبوسیله یک کشور میانجی، نه در یک کنفرانس بین المللی.

یک نکته که به طنز میماند برای پایان این پست؛ گفته میشود که در سفارت های افغانستان در خارج سفرایی که حامی مستقیم آنها اشرف غنی میباشد اکثرآ در انجام وظایف خود ابایی ندارند بگویند که آنها از “رئیس جمهور” دستور میگیرند نه از وزیر خارجه. امروز وزارت خارجه گفت : “شورای عالی صلح” مستقل است (یعنی وابسته به شخص اشرف غنی دارد)، از دولت افغانستان نمایندگی نمیکند.

“حکومت وحدت ملی” در تراژیدی تشکیل شد ولی در کمیدی پایان خواهد یافت.

نویسنده: کریم پاکزاد

بدون دیدگاه