۷ میزان ۱۳۹۷
  • دسته: x تیتر یک
  • ۷ میزان ۱۳۹۷

یک عکس و هزار سخن

برخورد تحقیر آمیز و مخالف اولیه ترین عرف دیپلوماتیک پومپئو وزیرخارجه ترامپ را چند ماه قبل در برابر اشرف غنی بیاد دارید ؟ برخورد امریکای ترامپ با افغانستان و بخصوص با اشرف غنی وفا دارترین میان وفاداران، خجالت آورد است. این برخورد در آن زمان بیاد ما آورد که حتی انگلیس ها با شاه شجاع اینگونه برخورد نمیکرد. آن برخورد برای تمام وطن پرستان مایه شرمساری بود.

در ماه های آخر سیاست امریکا باید باید برای سران حکومت وحدت ملی زنگ خطر باشد.

عکس داکترعبدالله با زوج ترامپ را نمیتوان تنها شکستی برای اشرف غنی که بعد از دو سال ترامپ حاضر نشد وی را به حضور بپذیرد شمرد یا پیروزی عبدالله را برحریفش دانست. دونالد ترامپ تا به حال تنها وعده انتخاباتی خود یعنی “ترک افغانستان” را عملی نکرده. وی در جریان کامپین انتخاباتی و بعد از انتخاب وی به ریاست جمهوری میگفت که ” ما میلیاردها دالر را در افغانستان مصرف میکنیم؛ آنها پولهای ما را میگیرند و سربازان ما را میکشند”. برای ترامپ طالبان و حکومت وحدت ملی یکی بود و میخواست به سرعت به حضور امریکا در افغانستان خاتمه ببخشد. درست یکسال قبل ژنرالهایی که دور و بر او هستند و اکثرآ در افغانستان جنگیده اند و بهتر از ترامپ دلیل اصلی حضور امریکا را در افغانستان میدانند، به او از استراتیژی و سیاست های کلان امریکا در آسیا و اهمیت افغانستان در کنار چین، ایران و روسیه صحبت کردند و او را متقاعد ساختند تا امریکا در افغانستان بماند. ترامپ سیاست جدید خود که مبنی بر فشار و تهدید پاکستان و جستجوی صلحی که با منافع امریکا همآهنگ باشد را اعلام کرد و گفت : ” گرچه من عقیده دارم که باید افغانستان را ترک کنیم ولی فعلآ در این کشور خواهیم ماند”

امریکا میداند که جنگ را از نگاه نظامی مدتهاست که باخته. حکومت افغانستان هم آنقدر در فساد غرق است وبدون پشتوانه مردمی است و بگفته افغانها اصلاح ناپذیراست که انتظاری نباید از آن داشت. سیاست فشار علیه پاکستان هم سمبولیک باقی ماند. امریکا نمخواهد و نمیتواند در پاکستان علیه طالبان مداخله نظامی کند (همانگونه که سران حکومتی افغانستان توقع داشتند) و تقرر خلیل زاد که سخت با پاکستان دشمنی دارد به حیث مشاور پومپئو دردی را دوا نخواهد کرد. وی اگر کاری کند در نزدیکی با طالبان دوستان قدیمی خود خواهد کرد.

سیاست کنونی امریکا همه متوجه رسیدن به موافقه با طالبان است که چگونه و تحت چه شرایطی دو باره به کابل بر گردند. ولی سرانجام مذاکره امریکا با طالبان منجر به مذاکره طالبان با حکومت کابل خواهد بود. این شرط حقوقی بین المللی صلح در افغانستان است، حتی اگر این مذاکرات سطحی یا سمبولیک برای تقسیم قدرت باشد.
در شرایطی که بیش از نصف مردم افغانستان شدیدآ ضد طالبان میباشند و دوره سیاه و تاریک امارت آنها را فراموش نکرده اند، کی خواهد توانست با طالبان مذاکره کند که مردم او را همدست طالبان نداند. که گذشته وحال او در این جهت نباشد ؟ اشرف غنی یا داکتر عبدالله ؟

بدون دیدگاه