۱۷ سنبله ۱۳۹۷
  • دسته: x تیتر یک
  • ۱۷ سنبله ۱۳۹۷

چطوری در برابر استراتژی تفرقه مذهبی بایستیم؟

از دیری بدین سو است که گروه های دهشت افکن، قوم مشخصی را در کابل مورد حملات تروریستی قرار می دهند. هدف، مشخص است: راه اندازی جنگ های فرقه ای و منازعات خونین شیعه و سنی در جغرافیایی که گذشته درخشانی در رواداری مذهبی دارد.

وقتی، هدف مشخص است، استراتیژی ما باید جلوگیری از “کالبدشکافی یک ملت” و تقسیم شان به شیعه و سنی باشد. من این استراتژی را به دوستان رسانه یی ما پیشنهاد می کنم: دیگر ننویسید “تجمع شیعیان افغانستان” یا هزاره های کشور مورد حمله تروریستی قرار گرفت، بل بنویسید که ورزشگاهی در غرب کابل یا مسجدی در خیرخانه یا معبدی در بهارستان. اگر اظهار همدردی هم می کنید، مخاطب تان یک قوم و مذهب خاص نباشد، بل همه مردم افغانستان باید باشد.

متاسفانه این روشی را که ما بالفعل در پوشش رویدادهای تروریستی تعقیب می کنیم، در حقیقت همان خواست استراتژیست ها و طراحان جنگ های فرقه یی است.
در مقابل، خواست ما باید حفظ اتحاد و یکپارچگی مردمان این سرزمین باشد و هر کدامی ما به نمایندگی از افغانستان سخن بگوییم، نه از یک قوم خاص.

آمارتیاسن، برنده جایزه نوبل ١٩٩٨، در کتاب “هویت و خشونت”، حکایت می کند که دولت بریتانیا در سال ١٩٣١ کنفرانسی را در لندن زیر عنوان “میزگرد هند” برگزار کرده و از گاندی نیز به اشتراک دعوت کرده بود. وقتی گاندی در کنفرانس حضور می یابد، متوجه می شود که او را به نمایندگی از فرقه خاصی، به عنوان سخنگوی هندوها، دعوت کرده اند. وقتی پرس و پال می کند، متوجه می شود که سایر اعضای هیئت نیز هر کدام به نمایندگی از فرقه ای دعوت شده اند. اعضایی هیئت به تفکیک قومیت از سوی نخست وزیر بریتانیا انتخاب شده بود. گاندی خشمگین می شود و اعتراض می کند. او به رسم اعتراض می گوید: درست است که من یک هندو هستم، اما این جا به حیث سخنگوی بزرگ ترین حزب سیاسی هندوستان آمده ام؛ حزب فراگیری که خود را نماینده همه ملت هند می داند و من از آدرس این ملت صحبت می کنم.

سپس در جلسه ای که در “انستیتوت سلطنتی امور بین المللی” برگزار می شود، به شدت از مقاومت و ایستادگی خود در برابر کالبدشکافی و تجزیه ملت سخن می گوید.

یا مثلا مانموهان سینگ، در طی بحث های پارلمانی در باره کشتار سیک ها به دنبال ترور خانم ایندیرا گاندی، به پارلمان هند می گوید: “در اینکه نه فقط از جامعه سیک بلکه از کل ملت هند پوزش بخواهم تردید ندارم، زیرا آنچه در ١٩٨۴ رخ داد، نفی مفهوم ملیت و محتوای قانون اساسی ما است.”

ما هم امروزه با مشکلات همانندی مشکلات هند بریتانوی مواجه هستیم: هند اگر تنها مستعمره بریتانیا بود، متاسفانه در افغانستان تمام کشورها حضور دارند. این کشورها حتا روزی که ما را به کنفرانس بن دعوت کردند، به نام یک ملت واحد دعوت نکردند. تاجیک، ازبیک، پشتون، هزاره، جناح روم و ایتلاف شمال مان ساختند و تخم تفرقه را در میان مردم ما کاشتند. امروزه هم می خواهند عین سناریو را اما زیر شیعه و سنی راه بیندازند.

از بدبختی هفده ساله ما پند بگیریم و همه به نام افغانستان صحبت کنیم، نه به نمایندگی از یک قوم خاص.

نویسنده: عبدالشهید ثاقب/ جمهوری اعتماد

برچسب ها

در همین رابطه بخوانید

بدون دیدگاه